E jede bruucht zum Läbe Ruum,
es Ziel und Läbesluscht,
doch hets kei Platz für si Vision,
denn wirds ihm äng ir Bruscht.
Z’grosse Druck hebt keine us,
es platzt em sus dr Chrage.
Wenn’s schlimm chunnt, het denn ein am Schluss
no grüüsig Gschwüür im Mage.
D’Seel weiss scho, wie vill genau,
was z’vill isch zum erträge.
D’Schultere und de Rügge au
schmärze oft drwäge.
D’Angscht die lähmt, s’isch nid zum lache
alli Glieder und Organ.
Si isch en Grund, wo chrank chan mache
mängi tribt sie gar in Wahn.
En Andere liidet unter Stress,
het eifach gnueg um d‘Ohre.
Do wunderets denn kein am Schluss,
wenn d‘Ohre fönd a suure
Wenn’s eim nid wohl isch i der Hutt,
meh chönt grad ussere fahre,
wenn sie rot und bisse tuet,
gits en Grund villicht – en Wahre.
Deprimiert wird eventuell,
wär alls für sich tuet b’halte
was ihn bedrückt – doch gseht mes denn
a sine Sorgefalte.
Und wenn’s denn ein nümme schlucke cha,
was s’Läbe ihm serviert,
so gschehts, dass ihm – me chas verstah,
de Appetit verdirbt.
Ä jede weiss es nur zu guet,
d’Seel wohnt in eusem Härz
Vom Härz in Körper fliesst alls Bluet,
aber au sin Schmärz.